و محنون به ليلـــــي تنهاييهاش رسيد ...

و اما بازی ...

شعر سرگذشت - سهراب سپهری

مي خروشد دريا.
هيچكس نيست به ساحل پيدا.
لكه اي نيست به دريا تاريك
كه شود قايق
اگر آيد نزديك.مانده بر ساحل
قايقي ريخته شب بر سر او،
پيكرش را ز رهي ناروشن
برده در تلخي ادراك فرو.
هيچكس نيست كه آيد از راه
و به آب افكندش.
و در اين وقت كه هر كوهة آب
حرف با گوش نهان مي زندش،
موجي آشفته فرا مي رسد از راه كه گويد با ما
قصة يك شب طوفاني را.
رفته بود آن شب ماهي گير
تا بگيرد از آب
آنچه پيوندي داشت.
با خيالي در خواب.
صبح آن شب، كه به دريا موجي
تن نمي كوفت به موجي ديگر،
چشم ماهي گيران ديد
قايقي را به ره آب كه داشت
بر لب از حادثة تلخ شب پيش خبر.
پس كشاندند سوي ساحل خواب آلودش
به همان جاي كه هست
در همين لحظة غمناك بجا
و به نزديكي او
مي خروشد دريا
وز ره دور فرا مي رسد آن موج كه مي گويد باز
از شبي طوفاني
داستاني نه دراز

متنی از باران بهاری ...

چند روز پيش ، خانم يوليا واسيلي يونا ، معلم سر خانه ي بچه ها را به اتاق کارم دعوت کردم. قرار بود با او تسويه حساب کنم.
گفتم : بفرماييد بنشينيد يوليا واسيلي يونا! بياييد حساب و کتابمان را روشن کنيم ، لابد به پول هم احتياج داريد اما ماشاءالله که چقدر اهل تعارف هستيد که به روي مبارکتان نمي آوريد ، خوب ، قرارمان با شما ماهي ٣٠ روبل
- نخير ۴٠ روبل !!
- نه ، قرارمان ٣٠ روبل بود ، من يادداشت کرده ام ، به مربي هاي بچه ها هميشه ٣٠ روبل مي دادم ، خوب ، دو ماه کار کرده ايد ، دو ماه و پنج روز ، درست دو ماه ، من يادداشت کرده ام ، بنابراين جمع طلب شما مي شود ۶٠ روبل ، کسر ميشود ٩ روز بابت تعطيلات يكشنبه ، شما که روزهاي يكشنبه با کوليا کار نميكرديد ، جز استراحت و گردش که کاري نداشتيد و سه روز تعطيلات عيد !

چهره ي يوليا واسيلي يونا ناگهان سرخ شد ، به والان پيراهن خود دست برد و چندين بار تكانش داد اما لام تا کام نگفت

- بله ، ٣ روز هم تعطيلات عيد ، به عبارتي کسر ميشود ١٢ روز ، ۴ روز هم که کوليا ناخوش و بستري بود ، که در اين چهار روز فقط با واري کار کرديد ، ٣ روز هم گرفتار درد دندان بوديد که با کسب اجازه از زنم ، نصف روز يعني بعد از ظهرها با بچه ها کار کرديد ، ١٢ و ٧ ميشود ١٩ روز ، ۶٠ منهاي ١٩ ، باقي ميماند ۴١ روبل ، هوم ، درست است؟

چشم چپ يوليا واسيلي يونا سرخ و مرطوب شد. چانه اش لرزيد ، با حالت عصبي سرفه اي کرد و کب بيني اش را بالا کشيد. اما ، لام تا کام نگفت !

- در ضمن ، شب سال نو ، يك فنجان چايخوري با نعلبكي اش از دستتان افتاد و خرد شد ، پس کسر ميشود ٢ روبل ديگر بابت فنجان ،البته فنجانمان بيش از اينها مي ارزيد يادگار خانوادگي بود اما ، بگذريم! بقول معروف: آب که از سر گذشت چه يك ني ، چه صد ني ، گذشته از اينها ، روزي به علت عدم مراقبت شما ، کوليا از درخت بالا رفت و کتش پاره شد ، اينهم ١٠ روبل ديگر ، و باز به علت بي توجهي شما ، کلفت سابقمان کفشهاي واريا را دزديد ، شما بايد مراقب همه چيز باشيد ، بابت همين چيزهاست که حقوق ميگيريد. بگذريم ، کسر ميشود ۵ روبل ديگر ، دهم ژانويه مبلغ ١٠ روبل به شما داده بودم

به نجوا گفت :
- من که از شما پولي نگرفته ام !
- من که بيخودي اينجا يادداشت نمي کنم
- بسيار خوب ، باشد
- ۴١ منهاي ٢٧ باقي مي ماند ١۴

اين بار هر دو چشم يوليا واسيلي يونا از اشك پر شد ، قطره هاي درشت عرق ، بيني دراز و خوش ترکيبش را پوشاند.
دخترك بينوا! با صدايي که مي لرزيد گفت :
- من فقط يك دفعه آن هم از خانمتان پول گرفتم ، فقط همين ، پول ديگري نگرفته ام
- راست مي گوييد ؟ مي بينيد ؟ اين يكي را يادداشت نكرده بودم ، پس ١۴ منهاي ٣ ميشود ١١ ، بفرماييد اينهم ١١ روبل طلبتان! اين ٣ روبل ، اينهم دو اسكناس ٣ روبلي ديگر ، و اينهم دو اسكناس ١ روبلي ، جمعاً ١١ روبل بفرماييد

و پنج اسكناس سه روبلي و يك روبلي را به طرف او دراز کردم. اسكناسها را گرفت ، آنها را با انگشتهاي لرزانش در جيب پيراهن گذاشت و زير لب گفت :

- مرسي

از جايم جهيدم و همانجا ، در اتاق ، مشغول قدم زدن شدم. سراسر وجودم از خشم و غضب ، پر شده بود . پرسيدم :

- بابت چه ؟ « مرسي » !!
- بابت پول .
- چرا ؟ « ! مرسي » ! !! آخر من که سرتان کلاه گذاشتم! لعنت بر شيطان ، غارتتان کرده ام! علناً دزدي کرده ام
- پيش از اين ، هر جا کار کردم ، همين را هم از من مضايقه مي کردند
- مضايقه مي کردند ؟ هيچ جاي تعجب نيست! ببينيد ، تا حالا با شما شوخي ميكردم ، قصد داشتم درس تلخي به شما بدهم ، هشتاد روبل طلبتان را ميدهم ، همه اش توي آن پاکتي است که ملاحظه اش ميكنيد! اما حيف آدم نيست که اينقدر بي دست و پا باشد؟ چرا اعتراض نميكنيد؟ چرا سكوت ميكنيد؟ در دنياي ما چطور ممكن است انسان ، تلخ زباني بلد نباشد؟ چطور ممكن است اينقدر بي عرضه باشد؟
به تلخي لبخند زد. در چهره اش خواندم : « آره ، ممكن است »

بخاطر درس تلخي که به او داده بودم از او پوزش خواستم و به رغم حيرت فراوانش ، ٨٠ روبل طلبش را پرداختم. با حجب و کمروئي ، تشكر کرد و از در بيرون رفت

به پشت سر او نگريستم و با خود فكر کردم : " در دنياي ما ، قوي بودن و زور گفتن ، چه سهل و ساده است "

 "خدايا منو ببخش"
 "خدايا ما رو ببخش"
 "براي ظهور امام زمان دعا كنيد"
 "خدايا آقامون رو برسون"
 "و هزاران جمله ي ديگه كه شايد ناخواسته و بدون اين كه بفهميم مدام  تكرار مي كنيم ."

شب قدر و احيا مي ريم عبادت ، صبحش تو خيابون چشممون به ....
 از ازدياد ثروت داريم خفه مي شيم ، دم از خدا و پيغمبر مي زنيم ،فكر كرديم با اين حرفا خيلي ارزش پيدا مي كنيم
 همه مي دونيم داريم اشتباه مي كنيم ، من ، شما ، همه ، اما نمي خوايم قبول كنيم ، چون از ته دل دوستش نداريم.
 دم اذون اولين نفري هستيم كه پا تو مسجد مي ذاريم ، سجاده ي امام جماعت رو پهن مي كنيم ، اما اگه مستاجرمون يه روز اجاره خونه اش عقب بيفته روزگارش رو سياه مي كنيم.
 هيچ وقت نمي خوايم بفهميم ، آخه كارمون سخت ميشه ، اگه بفهميم مجبوريم خيلي چيزها رو انجام بديم كه شايد دمار از روزگارمون در بياد ،واسه همين خودمون رو مي زنيم به كوچه علي چپ
 تسبيح از دستمون نمي افته ، مدام صلوات و ذكر و دعا ، تازه اگه چشممون به كسي بيفته با آب و تاب و آه و ناله ...
 مدام ريا و ريا و ريا ، همه ، حتي شما ، تا حالا يه بار براي خدا كاري انجام داديم ؟!!
 به محض اين كه يه كار خوب مي كنيم مي گيم خدايا فلان كارو واسم بكن ، غافل از اين كه اگه ما كار خوبي كرديم خودش خواسته ، اون اين لطف رو به ما كرده ، باز ازش طلب هم داريم كه من فلان كردم ، بيا و فلان كن ، با همه معامله مي كنيم از جيب خودمون ، با خدا معامله مي كنيم از جيب خودش !!!!
 يك عده انسان به ظاهر مسلمون ولي يكي از يكي .....
 هميشه به همه گفتيم دروغ بده ، ولي هميشه هم دروغ گفتيم ، تو فيلم ، تو قصه ، تو روزنامه ، تو همه جا و به همه
 اما آخرش هم اونقــــــــــــــــــــــــدر بزرگوار هست كه همه ما رو ببخشه ، و همين هم همه ما رو پر رو كرده ، بي چشم و رو كرده

بي پايان ...

همه با هم پيش به سوي انحطـــــاط